Ένας Χρόνος Πίστης και Θαυμάτων στο Imbali
- πριν από 38 λεπτά
- διαβάστηκε 4 λεπτά
Στην Έξοδο διαβάζουμε την ιστορία των παιδιών του Ισραήλ μπροστά στην Ερυθρά Θάλασσα, να φωνάζουν με φόβο καθώς ο Φαραώ και ο στρατός του πλησίαζαν και δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής. Καθώς κραύγαζαν από φόβο, η απάντηση του Κυρίου ήταν: «Γιατί φωνάζεις σε Μένα; Πες στους υιούς Ισραήλ να προχωρήσουν. Και εσύ σήκωσε τη ράβδο σου, άπλωσε το χέρι σου πάνω στη θάλασσα και χώρισέ την, ώστε οι υιοί Ισραήλ να περάσουν μέσα από τη θάλασσα σε στεγνό έδαφος.»
Πάντα αγαπούσα αυτή την ιστορία, γιατί μου θυμίζει τις πολλές φορές που χρειάστηκε κι εγώ να σταθώ μπροστά σε μια “Ερυθρά Θάλασσα” στη ζωή μου — όχι φυσικά όπως εκείνη των Ισραηλιτών, αλλά μπροστά σε καταστάσεις που έμοιαζαν αδύνατες. Υπήρξαν στιγμές που βαθιά μέσα μου ήξερα πως ο Θεός με καλούσε να κάνω ένα βήμα προς κάτι που φαινόταν ακατόρθωτο· κάτι που σκεφτόμουν πως αν ο Θεός δεν ήταν μέσα σε αυτό, θα κατέληγε σε καταστροφή. Αυτή η ιστορία μου θυμίζει τη χάρη, την αγάπη και την πιστότητα του Θεού. Ο Μωυσής έπρεπε να απλώσει τη ράβδο που κρατούσε πάνω από τη θάλασσα, και μόλις το έκανε, τα νερά χωρίστηκαν και ο λαός περπάτησε σε στεγνή γη. Μια συγκλονιστική ιστορία, γεμάτη μαθήματα. Τα παιδιά του Ισραήλ είχαν και εκείνα το δικό τους μέρος να παίξουν — και το ίδιο έχω ανακαλύψει και εγώ: πως χρειάζεται να κάνω το βήμα που μου αναλογεί σε όσα νιώθω ότι με καλεί ο Θεός να κάνω. Είναι μια υπενθύμιση πως ο Θεός μπορεί να μετατρέψει το αδύνατο σε δυνατό.
Το αδύνατο έγινε δυνατό μέσα από την υπακοή στις οδηγίες του Θεού.
Από αυτή την ιστορία πηγαίνω σε μία άλλη παρόμοια, όπου και πάλι ο Κύριος έδωσε οδηγία στους Ισραηλίτες να κάνουν κάτι, και καθώς υπάκουσαν, έζησαν ένα θαύμα. Αυτή τη φορά, οι ιερείς που κρατούσαν την Κιβωτό της Παρουσίας του Θεού έπρεπε πρώτα να μπουν στον Ιορδάνη ποταμό την εποχή που είχε πλημμυρίσει. Και όταν έκαναν αυτό το βήμα υπακοής, ο ποταμός σταμάτησε να ρέει και ο υπόλοιπος λαός πέρασε πάνω σε στεγνό έδαφος. Το αδύνατο έγινε δυνατό μέσα από την υπακοή στις οδηγίες του Θεού. Δεν χρειάστηκε ποτέ να περάσω ούτε τον Ιορδάνη ούτε την Ερυθρά Θάλασσα, όμως η περσινή χρονιά ήταν μια χρονιά όπου έζησα το θαυμαστό χέρι του Θεού, καθώς με οδήγησε να ξεκινήσω το Imbali.
Δεν είχα χρήματα και διέθετα μόνο λίγα πράγματα για να ξεκινήσω, ενώ υπήρχαν τόσα που χρειαζόμουν για να στηθεί αυτή η επιχείρηση / συμβουλευτική δραστηριότητα. Θυμάμαι πολύ καλά να αναρωτιέμαι πολλές φορές αν θα πετύχει ή όχι. Υπήρχαν βράδια που καθόμουν στο σπίτι και σκεφτόμουν: «Κι αν δεν πάρω έγκριση; Κι αν πάρω έγκριση αλλά δεν καταφέρω να έχω αρκετά κεφάλαια για να ξεκινήσω;» Οι ιστορίες των παιδιών του Ισραήλ έγιναν οι άγκυρές μου. Προσπαθούσα να ξεκινήσω μια επιχείρηση με κερδοσκοπικό χαρακτήρα, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσα να βασιστώ σε χρηματοδότηση από δωρεές. Έπρεπε να χρησιμοποιήσω ό,τι υπήρχε στον προσωπικό μου λογαριασμό — και δεν ήταν πολλά. Όμως ξεκίνησα έτσι κι αλλιώς. Και τι χρονιά ήταν αυτή. Η επιχείρηση καταχωρήθηκε τον Μάρτιο. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο ξεκίνησαν οι εργασίες στον χώρο. Οι πόρτες άνοιξαν τον Ιούνιο. Τον Ιούνιο δεν πούλησα τίποτα. Όμως τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο ο Θεός ενήργησε με θαυμαστό τρόπο. Ξέμεινα από απόθεμα και εργάστηκα πολύ σκληρά. Κοιτάζοντας πίσω έναν χρόνο μετά, το μόνο που μπορώ να πω είναι: "Ο Θεός άνοιξε τις θάλασσές μου και ξέρανε το ποτάμι μπροστά μου για να περάσω."
Ήταν μια χρονιά που μου υπενθύμιζε συνεχώς την πιστότητα του Θεού. Γιατί κάθε μήνα δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα υπάρξουν αρκετές πωλήσεις για να καλυφθούν τα έξοδα. Όμως έμαθα να προσεύχομαι, να περιμένω και να εμπιστεύομαι τον Θεό. Έμαθα επίσης να ζητώ από φίλους να προσεύχονται μαζί μου και για μένα. Και πολλοί το έκαναν, καθώς γιορτάζω έναν χρόνο λειτουργίας με ταπεινότητα και δέος για όσα έχει κάνει ο Θεός.
Είδα τον Θεό να φέρνει φίλους αλλά και ανθρώπους που δεν γνώριζα, να μπαίνουν στον χώρο, να ρωτούν για το Imbali. Κάποιοι ήρθαν απλώς για να βγάλουν φωτογραφίες γιατί τους θύμιζε την παιδική τους ηλικία ή τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους που ύφαιναν. Άλλοι σταμάτησαν για να με συγχαρούν και να με ενθαρρύνουν που τόλμησα να κάνω αυτό το βήμα. Και άλλοι ήρθαν ώστε να μοιραστώ μαζί τους την ιστορία του τι έχει κάνει και τι συνεχίζει να κάνει ο Θεός στη ζωή μου. Είμαι ευγνώμων για κάθε άνθρωπο που πέρασε την πόρτα του Imbali. Είχα επίσης πολλές ευκαιρίες να διδάξω υφαντική και να μοιραστώ κομμάτια της διαδρομής μου με ανθρώπους, ντόπιους και ξένους. Και τι χρονιά ήταν αυτή. Ευχαριστώ τον Θεό που με έφερε μέχρι εδώ και γνωρίζω ότι θα συνεχίσει να με οδηγεί και να με κατευθύνει, καθώς περπατώ ακούγοντας τη φωνή Του και υπακούοντας ακόμη και στις στιγμές που δεν είμαι βέβαιη. Εκείνος είναι πιστός και άξιος εμπιστοσύνης.
Είμαι πραγματικά ευγνώμων στον Θεό για κάθε άνθρωπο που γνώρισα μέσα από το Imbali. Εύχομαι να ακολουθήσουν πολλά ακόμη χρόνια συμμετοχής σε μια κοινότητα, προσφοράς προς την κοινότητα και όχι μόνο λήψης από αυτήν.
Cecilia Sakatira
Σχόλια