Νήματα Οικογένειας: Πένθος, Θεραπεία & Αποκατάσταση

• 

• 

• 

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που έγραψα κάτι για το Imbali, για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι το τελευταίο διάστημα βίωσα μια απώλεια στην οικογένειά μου. Πριν από δύο εβδομάδες έχασα την ετεροθαλή αδελφή μου και έτσι ξεκίνησε ένα ταξίδι, κυριολεκτικά και συναισθηματικά, για να μπορέσω να βρεθώ κοντά στην οικογένειά μου. Πριν από αυτό, όμως, συνέβαιναν πολλά στο Imbali. Πραγματοποιήσαμε εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες και το να βλέπω τη χαρά να ζωγραφίζεται στα πρόσωπα των ανθρώπων που συμμετείχαν ήταν πραγματικά μια ανάσα ανανέωσης.

Γράφω αυτό το άρθρο ενώ βρίσκομαι στον αέρα, στο ταξίδι της επιστροφής μου από τη Ζιμπάμπουε προς το σπίτι μου, στην Ελλάδα.

Μαθήματα από την Απώλεια της Αδερφής μου

Το Imbali είναι για μένα ένας πολύ προσωπικός χώρος και κάποιες φορές μου αρέσει να μοιράζομαι ιστορίες για τις σχέσεις μου με γυναίκες που έχουν επηρεάσει τη ζωή και την πορεία μου. Η επιστροφή μου στη Ζιμπάμπουε μού έδωσε χρόνο να σκεφτώ την οικογένεια και τις σχέσεις μας. Βρέθηκα να εύχομαι να είχα γνωρίσει καλύτερα την ετεροθαλή αδελφή μου και γνωρίζω ότι θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι πολύτιμες στιγμές που πέρασα με τα υπόλοιπα αδέλφια μου με βοήθησαν να σκεφτώ πώς μπορώ στο μέλλον να είμαι περισσότερο παρούσα στη ζωή τους. Πιστεύω ότι ο Θεός μού έχει δώσει κάποιες ιδέες για το πώς μπορούμε να διατηρήσουμε και να ενδυναμώσουμε τις σχέσεις μας. Η αδελφή μου που έφυγε από τη ζωή ήταν η πρωτότοκη κόρη του πατέρα μου και της μητριάς μου, οι οποίοι επίσης δεν βρίσκονται πια στη ζωή. Έζησα μαζί της, με τη μητέρα της και με τον πατέρα μου όταν πήγαινα από την τρίτη έως την πέμπτη τάξη του σχολείου, πριν από πολλά χρόνια. Τη γνώριζα, αλλά όχι τόσο καλά όσο θα ήθελα. Ωστόσο, οι λίγες αναμνήσεις που έχω από εκείνη είναι όμορφες.

Ήταν πολύτιμο και συγκινητικό για μένα να ακούσω ιστορίες για τη γυναίκα που είχε γίνει: έναν πράο και ήσυχο άνθρωπο, γεμάτο αγάπη για τα αδέλφια της, τα οποία την έβλεπαν σαν μητρική φιγούρα στη ζωή τους. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού γνώρισα για πρώτη φορά τη σύζυγο του ετεροθαλή αδελφού μου και τις δύο όμορφες κόρες τους. Χάρηκα ιδιαίτερα όταν έμαθα πόσο αγαπά η νύφη μου τη ραπτική — και φυσικά, όσοι με γνωρίζουν μπορούν να φανταστούν ότι αμέσως δημιουργήθηκε μια σύνδεση μεταξύ μας! Είμαι ευγνώμων γιατί, μέσα από μια περίοδο πένθους και δυσκολίας, γεννήθηκαν νέες σχέσεις και άλλες έγιναν πιο δυνατές. Πιστεύω ότι το μέλλον μπορεί να είναι πιο φωτεινό και πιο καρποφόρο για όλους μας, ιδιαίτερα όσον αφορά τη σχέση μου με τα αδέλφια μου. Ο Θεός πραγματικά αποκαθιστά τα γκρεμισμένα τείχη και ξαναχτίζει θεμέλια που είχαν μείνει για χρόνια ερειπωμένα.

Χάρηκα πολύ που ταξίδεψα μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό μου σε μια άλλη πόλη της Ζιμπάμπουε, την Kadoma. Εκεί έζησα για τρία χρόνια της παιδικής μου ηλικίας μαζί με τον πατέρα μου και την οικογένειά του. Έχω κάποιες αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο, αν και ο αδελφός μου έζησε εκεί περισσότερο και θυμάται πολύ περισσότερα. Καθώς οδηγούσαμε, μου άρεσε να τον ακούω να διηγείται ιστορίες για διαφορετικά μέρη και ανθρώπους που θυμόταν. Για μένα, ήταν μια εμπειρία θεραπείας. Επισκεφθήκαμε ακόμη έναν παλιό μας γείτονα και είδα ξανά το σπίτι όπου έζησα εκείνα τα τρία χρόνια. Σήμερα είναι διαφορετικό και έχει νέους ιδιοκτήτες, αλλά ήταν πραγματικά όμορφο να επιστρέψω σε εκείνες τις αναμνήσεις από την εποχή που ήμουν 10 έως 12 ετών και ζούσα με τον πατέρα μου.Ένα από τα πράγματα που γέμισαν την καρδιά μου χαρά και έκαναν αυτό το ταξίδι ακόμη πιο ξεχωριστό ήταν η επίσκεψή μου στο David Whitehead Spinning Mill. Για πολλά χρόνια, κάθε φορά που επέστρεφα στη Ζιμπάμπουε, ονειρευόμουν να βρω έναν χώρο όπου εξακολουθούν να παράγουν νήμα από βαμβάκι. Η Ζιμπάμπουε είναι μια χώρα με παραγωγή βαμβακιού, όμως λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπισε η χώρα, μεγάλο μέρος αυτής της δραστηριότητας είχε σταματήσει. Ήταν λοιπόν υπέροχο να βλέπω κάτι που κάποτε έμοιαζε να έχει πεθάνει να αρχίζει και πάλι να δείχνει σημάδια ζωής. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, θυμάμαι τα λόγια από το τραγούδι Glorious Ruins και την εικόνα των ερειπίων που επιστρέφουν στη ζωή, μέσα από την ομορφιά και τη δύναμη του Θεού. Και φυσικά, όπως ίσως ήδη μαντέψατε, δεν έφυγα χωρίς νήματα! Πήρα μαζί μου νήματα για ένα υφαντικό εγχείρημα που προσπαθώ να αναβιώσω μαζί με μια ομάδα γυναικών, κάποιες από τις οποίες ασχολούνται με την υφαντική σε μια άλλη περιοχή της χώρας.

Είχα επίσης την ευκαιρία να δω τη θεία μου, την αδελφή του πατέρα μου, την οποία είχα να συναντήσω πολλά χρόνια. Είχα ζήσει μαζί της για έξι μήνες όταν ήμουν μικρότερη και εκείνη η περίοδος δεν ήταν από τις καλύτερες της ζωής μου. Συνέβησαν πράγματα που πιστεύω ότι με διαμόρφωσαν με πολλούς τρόπους, παρόλο που οι εμπειρίες εκείνες δεν ήταν ευχάριστες. Κοιτάζοντας πίσω, όμως, μπορώ να δω πώς ο Θεός χρησιμοποίησε ακόμη και αυτές τις δύσκολες εμπειρίες για να χτίσει μέσα μου δύναμη, ανθεκτικότητα και επιμονή. Η θεία μου είναι πλέον πάνω από 90 ετών και αυτό που έκανε τη συνάντησή μας τόσο ξεχωριστή ήταν ότι μπόρεσα να της μιλήσω για κάποιες από τις δυσκολίες εκείνης της περιόδου.

Δεν το έκανα για να την καταδικάσω ή για να της δημιουργήσω ενοχές. Το έκανα από τη θέση μιας γυναίκας που έχει θεραπευτεί και που πλέον μπορεί να προσφέρει χάρη, συγχώρεση και αγάπη. Ήταν μια πολύτιμη στιγμή για μένα. Μπόρεσα να δω πόσο μακριά έχω φτάσει και όλα όσα έχει κάνει ο Θεός στη ζωή μου. Και μπόρεσα να την αγκαλιάσω με αγάπη και ειρήνη. Θα κρατήσω μέσα μου για πάντα αυτή τη σύντομη στιγμή που περάσαμε μαζί. Η θεία μου είναι η μεγαλύτερη από τα αδέλφια του πατέρα μου και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν πλέον φύγει από τη ζωή. Είμαι πραγματικά ευγνώμων στον Θεό που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία και θα θυμάμαι πάντα αυτή τη συνάντηση ως μια στιγμή θεραπείας και αποκατάστασης.

Αυτό το άρθρο αντικατοπτρίζει όσα έμαθα για την οικογένεια μέσα από αυτή την εμπειρία, αλλά και την απόφαση που πήρα να είμαι η μεγάλη αδελφή που χρειάζονται τα ετεροθαλή αδέλφια μου στη ζωή τους.

Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε χρόνο για να διαβάσετε αυτές τις σκέψεις και που προσεύχεστε για εμένα και την οικογένειά μου.